27 Тамыз 2015   


Құран Кәрим Дәрет - Ғұсыл Сауда-саттық
Пайғамбарымыз Әдеп-ахлақ Иман және Ислам
Намаз Хайз Халал - Харам
Өзге діндер Ғибратты оқиғалар Неке және отбасы
Мазһаб және Мазһабсыздық Ораза Қасиетті уақыттар (күндер-түндер)
Сүннет - Бидғат Зекет - Ұшыр - Садақа Қажетті дұғалар
Адасқан ағымдар Қажылық Ислам ғұламалары
Сұхбаттар Құрбандық Басқа да тақырыптар


Сайтқа жазылу: Сайтқа енгiзiлген жаңа мақалаларды, сұрақтарға берiлген жауаптарды және дiни мерекелерде құттықтау хаттарды сайтымызға тіркелгендерге де жіберіп тұрамыз.Сайтқа тіркелу үшін жазуды басыңыз.

Жұма сұхбаты:

Сүйіспеншілік пен сенім – жетістіктің шарттары

Әһли хикмет ғұламалар былай деген:

Дін және дүние істерінде жетістікке жету үшін дұрыстықтан мүлдем айрылмау керек. Өтірік, қателік немесе зиянда табандылық көрсеткен жағдайда ешбір жұмыста жетістік келмейді. Қателікте табандылық көрсету арқылы ешқайда бара алмайды.

Жетістікке жету үшін екінші маңызды шарт – сүйіспеншілік пен сенім. Дін бауырымызды, досымызды, бастығымызды, ұстазымызды біз жақсы көрсек, олар да бізді жақсы көреді. Біз оларға сенсек, олар да бізге сенім артады. Олармен осы сүйіспеншілік пен сенімді қамтамасыз ететін түрде қарым-қатынас жасау керек. Әйтпесе қинау арқылы сүйіспеншілік пен сенім ортасы пайда болмайды. Қарым-қатынас осы күйде жалғасатын болса, сүйіспеншілік пен сенім өздігінен пайда болады.

Адам жақсы көрмейтін жұмысында жетістікке жете алмайды, ол жұмысқа пайдалы бола алмайды. Өзіне де, сол жұмысқа да пайдадан көбірек зияны тиеді. Істеген жұмысында бастығына, достарына сенбесе және сенім артатын адам да бола алмаса, ешкім оған жәрдемші бола алмайды. Жалғыз өзі қалады. Демек, сүйіспеншілік пен сенім бірге болудың және жетістіктің шарты...


Жалғасын оқу » 


Сұрап үйренген ғалым:

Өкінудің пайдасы

Сұрақ: Бір үлкен күнә істеген адамның «Енді мені Аллаһ кешірмейді» деп ойлауы дұрыс па?

Жауап: Мүлдем дұрыс емес. Адам қаншалықты үлкен күнә істесе де, Аллаһу та'аланың мейірімінен үмітін үзбеуі керек. Бір күнә істеп қойған кезде дереу тәубе ету қажет. Хадис шәрифте былай айтылады:

«Бұрыңғы заманда бір адам 99 кісі өлтіреді, кейін өкінеді. Бір попқа барып: «Менің тәубем қабыл болады ма?» деп сұрайды. Оған поп: «Жоқ, тәубең қабыл болмайды» деп жауап береді. Әлгі адам попты да өлтіреді. Кейін бір үлкен ғалымды табады. Оған жағдайды түсіндіріп «Тәубем қабыл етіледі ме?» деп сұрайды. Сонда ғалым:

«Әлбетте әр күнәнің тәубесі болады. Бірақ сен өз ауылыңа барма, ол жақта жаман адамдар бар» деп оны жақсы адамдар тұратын басқа жерге жібереді. Әлгі адам кетіп бара жатқанында жолда қайтыс болады. Азап періштелері мен рахмет періштелері келеді. Мәйітті алмақшы болады. Келісе алмайды. Басқа бір періштені төреші қылып тағайындайды. Бұл періште де ол адамның шыққан ауылы мен бармақшы болған ауылының ара-қашықтығын өлшейді. Жақсы адамдар тұратын жерге бір қарыс жақын болғаны үшін мәйітті рахмет періштелеріне береді. Аллаһу та'ала жақсы адамдар тұратын ауылды жақындатқандықтан, періштелер ол жақты жақын деп қабылдайды. Осылайша өлі кешіріледі.» (Бұхари)


Жалғасын оқу »