16 - Шәууал, 1440 жыл.
     19 - Маусым, 2019 жыл.   


  Негізгі бөлім / Иман және Ислам / "Қиямет және Ахирет" кітабы / УАҺҺАБИ СЕНІМДЕРІ ЖӘНЕ ӘҺЛИ СҮННЕТ ҒАЛЫМДАРЫНЫҢ ОЛАРҒА БЕРГЕН ЖАУАПТАРЫ (24)

УАҺҺАБИ СЕНІМДЕРІ ЖӘНЕ ӘҺЛИ СҮННЕТ ҒАЛЫМДАРЫНЫҢ ОЛАРҒА БЕРГЕН ЖАУАПТАРЫ (24)

24) Бұл уаһһаби кітабының төрт жүз он алтыншы бетінде «Ибраһим Нәхаи "Аллаһу та'алаға, кейін саған сиынамын деп айту рұқсат" деген, алайда бұл сөз тірі және әзір болып, бір нәрсе істеуге күші жететін және себеп болатын адамға айтылады. Өлілер ештеңе сезбейді, естімейді, пайда мен зиян тигізуге күштері жоқ. Өлілерге және ғайып болған тірілерге олай айтуға болмайды. Өлілерге қандай да бір жолмен байлануға болмайды. Мұны Құран айқын көрсеткен. Өлілерден бір нәрсе сұрау немесе оларға бір нәрсе айтып қадірін көтеру, жүрекпен немесе бір іспен байлану оларды тәңір, құдай қылу болып саналады» делінген.

Бұл сандырақ жазбаларымен Құран кәрімге де жала жабуда. Ислам ғалымдары (рахимә-һумуллаһу та'ала) бұл сандырақ жазбаларға аяти карималармен және хадис шәрифтермен жауап берген. Олардың алданғанын және жастарды алдап пәлекетке жетелеп жатқанын дәлелдеген. Бұл құнды кітаптардан Сәйид Дауд бин Сүлейманның (рахимә-һуллаһу та'ала) «Минхат-ул-уәһбия фи рәддил-уаһһабия» кітабы офсеттік баспада 1389 [м.1969] жылы Стамбұлда басылған. 1973 жылы екінші, 1990 жылы үшінші басылымы шыққан. Араб тіліндегі бұл кітап ең алғаш 1305 хижри жылы Мумбаида (Бомбейде) басылған еді. Сәйид Дауд үлкен ғалым, әулие, кереметтер иесі болған Маулана Халид Бағдадидің (рахимә-һуллаһу та'ала) шәкірті болып, 1222 жылы Бағдадта туылған, 1299 [м.1881] жылы сол жерде қайтыс болған. Өмірбаяны «Мүнжид» сөздік кітабында «Халиди» есімінде жазылған. Ибраһим Нәхаи Имам Ағзамның ұстазының ұстазы. 96 жылы Куфада қайтыс болды. «Минхат-ул-уәһбия» кітабында былай жазылған:

Әһли сүннет сенімінен және мазһабтардан айрылғандар қазіргі таңда көбейіп жатыр. Ол адасқандар Мұхаммед алейһиссаламның үмбетіне мүшрик дейді. Осы мүбәрәк үмбетті өлтіру керек, мал-мүлкін тартып алу қажет дейді. Олар осылайша пәлекетке түсіп жатыр. Аллаһу та'аланың жәрдемімен уаһһаби деп аталған осы адасушыларға мына кішкентай кітабыммен қарсы шығуға, жазбаларының қателігін дәлелдеуге тырыстым. Мұны оқып, бәлкім қателескенін түсініп, хидаятқа қауышады. Осылайша үлкен қызмет еткен боламын.

Уаһһабилер пайғамбарларды (алейһимуссалауату уәттәслимат) және салих құлдардан әулиелерді (рахимә-һумуллаһу та'ала) арашы қылып, оларды шапағатшы етіп, Аллаһу та'аладан тілеуге, Аллаһу та'аланың керемет ретінде оларға берген қуатпен қиыншылықтан құтқаруын сұрауға, Аллаһу та'аланың тілекті орындауы немесе бұл қиыншылықтан құтқаруы үшін қабірлерге барып олардан шапағат сұрауға сенбейді. Адам өліп, топыраққа айналғанда естімейді, көрмейді, қабір өмірі деген нәрсе жоқ дейді. Дүниеде бір нәрсеге қолжеткізу үшін тірілер себепші болғанындай, өлілердің де бір нәрсеге қолжеткізу үшін себепші бола алатынына еш сенбейді. Егер өлілердің қабір өмірі деп аталатын өмірмен тірі екендігіне және осы өмірдің арқасында білетіндігіне, еститіндігіне, көретіндігіне және оларды зиярат етушілерді танитындығына, сәлем бергендерге сәлеммен жауап беретіндігіне, азаптың рух пен денеге бірге берілетіндігіне, танитын тірілерінің амалдары оларға білдірілетіндігіне, жақсы амалдарды көргенде Аллаһу та'аланы мадақтап, бір-біріне сүйінші беретіндігі, әрі жақсы амалды істегендерге дұға ететіндігіне, жаман амалды көргенде оны істегенге дұға етіп «Йа, Раббым! Оларға жақсы амал істеуді нәсіп ет! Бізге бергеніңдей, оларға да хидаят нәсіп ет!» дейтіндігіне сенгенде еді, бұлай қарсы шықпас еді. Өйткені, өлу – бір үйден басқа үйге көшу деген сөз. Осы жазғандарымыздың барлығының дұрыс екендігін Құран кәрім, хадис шәриф және ижма-и үммет көрсетуде. Бұларға сенбеген адам иман келтіруі уәжіп болған нәрсеге сенбеген болып, бидғат жолдарының бірі болады. Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) сүннетінен айрылған болады. Өйткені, Махшар алаңында жиналу үшін тіріліп, мазардан шығуға сену – иманның алты шартының бірі. Бұған сенбеген адам кәпір болады. Өлілерде қабір өмірі болатынына, ниғметті және азапты сезетініне сену – кіші қияметкен сену деген сөз. Кіші қиямет – үлкен қияметтің үлгісі.

[Қабір азабына сенбейтін надандар «Мазарда дене шіріп кеткен. Мүшелер жоқ болып кеткен. Олар ештеңе сезбейді, көрмейді. Денеге азап пен ниғмет болмайды» дейді. Бұл сөзге айтатынымыз, рухтың өлмейтініне сендер де сенесіңдер. Сондықтан, оның сезетініне, еститініне, көретініне де сенулерің керек. Олай болса, рухтан шапағат сұрау, одан көмек сұрау сияқты Аллаһу та'аланың жаратуына себепші болуын күтуге қарсы шықпауларың керек болады. Өйткені, барлық діндер адам өлгенде рухтың тірі қалатынын айтуда. Тірі адамдар Аллаһу та'аланың жаратуына себепші болғанындай, тірі рухтардың да Аллаһу та'аланың жаратуына себеп болатынын жоққа шығаруға болмайды. Мұны дұрыс ойлай алмағандықтан, «Өліден көмек күтуге болмайды. Аллаһу та'аланың бір нәрсені жаратуы үшін Аллаһу та'аланың сүйікті құлдарының рухтарынан көмек күткен, олардан шапағат сұраған адам кәпір, мүшрик болады» дейді.

Османлы мемлекетінде жетіліп шыққан ғалымдардың ұлыларынан Ахизада Абдулхалим бин Мұхаммед (рахимә-һуллаһу та'ала) «Әссадат фи исбат-ил-карамати лил-Әулия-и халәл-хаят уә бәдал мәмат» кітабында Аллаһу та'аланың әулиелерге керемет бергенін, кереметтердің өлгеннен кейін де жалғасатынын дәлелдерімен анықтаған. Абдулхалим хазреттері 1013 [м.1604] жылы қайтыс болған. Марғинанидің «Хидая» кітабына жасаған шәрһі мен «Әшбах» кітабына түсіндірмесі және «Дүрәр уә Гүрәр» хашиялары өте құнды.

Садуддин Тафтазани (рахимә-һуллаһу та'ала) «Ақаиди Нәсәфия» шәрһінде әулиелердің кереметтерін ұзақ жазған. Көптеген ғалымдар бұл шәрһке хашиялар жасаған. Олардың бірі, Үндістан ғалымдарынан Абдулазиз Фәрхаридің (рахимә-һуллаһу та'ала) «Нәбрас» атты арабша шәрһі. Бұған да Мұхаммед Бәрхурдар Мултани (рахимә-һуллаһу та'ала) өте құнды хашия жасаған. Мұның 476-бетінде былай жазылған: «Кереметтің бар екенін анықтайтын дәлелдердің ең қуаттысы – Асхаби кирамның (сахабалардың) көбінде пайда болған кереметтер. Оларды баяндаған әртүрлі кітаптардың арасында Имам Жафар Мустағфиридің (рахимә-һуллаһу та'ала) «Дәлаил-ун-нубуввә» кітабы. Мүтәзилә адасқан топта болғандар кереметті жоққа шығарған, бірақ Әһли сүннет ғалымдары оларға ұзақ жауаптар берген.» Абдулазиз Фәрхари 1239 [м.1824] жылы Үндістанда, Имам Жафар Мустағфири Нәсәфи 432 [м.1041] жылы қайтыс болған.

Қазір Сауд Арабия үкіметінің әлемге уаһһабилікті жаю үшін үгіт-насихат мекемесін құрғанын, ол үшін әр жылы миллиондаған алтын ақша тарататынын естудеміз. Әр мемлекетте бар болған дінін, намысын сата алатын бірнеше тексіз, ақылсыз адам ақшаға қолжеткізу үшін, ал көбісі Ислам дінін білмегендіктен өтіріктерге алданып, дінде реформа жасау ағынына түскендіктен, мазһабсыздықты жаюда, жастардың санасын улап, пәлекетке жетелеуде. Өздерін дін ғалымы ретінде танытқан бұл сауатсыздар аяти карималарды және хадис шәрифтерді танымайды. Асхаби кирамның және табииннің сөздерін білмейді. Олар өте сауатсыз надандар. Кішкене арабша үйренгенде өздерін ғалым санау – үлкен надандықтың белгісі. Ондай адам оқып үйренуге, адам болуға талпынбайды. Алған алтындарымен ойын-сауық пен зауыққа салынады. Діннен де, дүние білімдерінен де бейхабар қалады. Байғұс жастар ондай адамды дін ғалымы деп санайды. Ислам дінін құлататындар, жоятындар осылар. Дін ғалымы атын жамылып, мұсылмандардың басына өтуі үлкен пәлекет болады. Осылай сауатсыз қалған адамдар діни білім деп шолақ ақылы мен ақымақ бастарына келген қиялдарын жазады. Өздері адасқан, басқаларды да жолдан адастырып жатыр. Бұхаридегі хадис шәриф олардың көбейетінін хабар беруде.]