20 - Ражаб, 1442 жыл.
     4 - Наурыз, 2021 жыл.   



ҮШІНШІ БӨЛІМ

Мұхаммед алейһиссаламның пайғамбарлығы білдіргенінен бастап хижрет еткеніне дейін орын алған оқиғалар:

• Хазреті Мұхаммедке (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) Жәбрейілдің (алейһиссалам) келуі және уахи әкелуі жақындаған еді. Ол кездері Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) Меккенің сыртына шыққан кезінде жолдағы әр тастан «Әссәләму алейка йа Расулаллаһ» деген дауыс шығатын. Жан-жағына қарағанда ешкімді көрмейтін.

«Сахих Бұхари»-де хабар берілгені бойынша, Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) пайғамбарлығы білдірілмей тұрып сахих түстер көретін. Көрген түстері өңінде орындалатын. Кейіннен Ол жалғыз қалуды ұната бастады. Халықтан алыстап, түндердің көбін Хира тауындағы үңгірде ғибадатпен өткізетін. Хазреті Хадишаның (радиаллаһу анһа) үйіне  келіп, бірнеше күндік азығын алып кететін. Рамазан айының бір күнінде Хира тауындағы үңгірде ғибадат етіп жатқанында Оған біреу келді. Қолында жібек жамылғы бар еді.

Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) өзі былай айтып берген: «Ол маған «Оқы» деді. «Мен оқи алмаймын» деп жауап бердім. Қолындағы жамылғыны басыма қойып, басым мен бетімді жапты. Мен өлемін деп ойладым. Кейін жамылғыны алып тастап, «Оқы» деді. «Мен оқуды білмеймін» дедім. Тағы «Адамды ұйысқан қаннан жаратқан Раббыңның атымен оқы! Оқы, адамға білмегенін үйрететін және қаламмен жаздыратын Раббың – ең ұлы қайырым иесі» деген «Алақ» сүресінің [1-5] аяти карималарын оқыды. Кейін әрі шегінді. Одан естігендерім жүрегіме толықтай орнықты. Бірақ жұрттың мені жынды және ақын деп атауынан қорықтым. Оларды жақтырмайтынмын. Қатты уайымдадым. Сол кезде аспаннан бір дауыс естідім. «Ей, Мұхаммед! Сен Аллаһу та'аланың Расулысың. Ал мен Жәбрейілмін» деді. Аспанда қайда қарасам да оны көріп тұрдым. Ақшам намазына дейін осы жағдайда қайран болып тұрдым. Сол уақытта Хадиша мені іздеуге жан-жаққа адамдарын жіберген екен. Олардың кейбірлері мені тауып келді. Жәбрейіл көрінбей қалды. Хадишаға (радиаллаһу анһ) келдім. Менің таңырқауым әлі тарқамаған және денем дірілдеп тұрды. Хадишаның тізесіне сүйеніп, жағдайымды айтып бердім. «Көріпкел болып қалудан қорқамын» дедім. Хадиша (радиаллаһу анһа) «Аллаһу та'ала сақтасын! Аллаһу та'ала сізге қайыр тілеген екен. Сіз бұл үмбеттің пайғамбары боласыз деп үміттенемін» деді». Кейін хазреті Хадиша көне кітаптарды көп оқыған көкесінің ұлы Уарақа бин Нәуфәлге барды. Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) хал-жағдайын айтып берді. Уарақа бин Нәуфәл тыңдап болған соң «Аллаһу та'аланың хаққы үшін, егер бұл айтып бергендерің рас болса, Мұхаммед (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) бұл үмбеттің пайғамбары болмақ. Мұсаға (алейһиссалам) келген Намус-ы Әкбар (Жәбрейіл алейһиссалам) Оған да келген екен» деді. Кейінірек Уарақа бин Нәуфәл Мұхаммед алейһиссаламды қағбаның маңында көріп, «Басыңнан не өткенін маған айтып бер» деді. Ол бәрін айтып берді. Уарақа ант етіп: «Саған келген – Намус-ы Әкбар. Ол саған Аллаһтың үкімдерін түсіреді. Мұса пайғамбарға да (алейһиссалам) түсірген болатын. Сен бұл үмбеттің пайғамбарысың. Саған өз қауымыңнан қиыншылықтар келеді. Олар сені туған жеріңнен қуады. Бір тайпа саған көмектеседі. Егер өмірім жетсе, мен саған қолыммен, тіліммен, мал-мүлкіммен және жан-тәніммен көмектесемін!» деді. Содан соң хазреті Мұхаммедтің (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) мүбәрәк басын сүйді. Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) көңілі орнына түсіп, хазреті Хадишаның (радиаллаһу анһа) үйіне келді.

• Оқиғалардың бірі – Әксәм бин Сайфи хикаясы: Ол хазреті Мұхаммедтің (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) пайғамбарлығын естігенде барып Онымен көріскісі келді. Қауымы оның кетпек болғанын естіп, «Сіз біздің көсемімізсіз, өзіңіз баруыңыз мансабыңызға жараспайды. Қауым арасынан екі адам жіберіңіз, барып пайғамбардың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) мінез-құлқын, сөздерін, хәлдерін көріп келсін» десті. Сөйтіп ол екі адам жіберді. Олар барып келіп, Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) жайлы бәрін айтып берді. Мұны естіген соң Ол қауымына: «Оған ең алғаш иман келтіргендер дүниеде және ахиретте қадірлі әрі сыйлы болады» деп өсиет қалдырды. Өзі осыны айтқаннан кейін аз уақыт өткен соң қайтыс болды.

• Оқиғалардың бірі – Умәйя бин Әби Салт хикаясы. Әбу Суфян былай айтып берген: «Умәйя бин Әби Салт Шамда менен Утбә бин Рәбидің хал-жағдайын сұрады. Айтып беріп едім, «Жақсы» деді. Кейін жасын сұрады. Жасын айтқанымда «Қартайған екен, оның кемшілігі осы» деді. Мен «Олай айтпа, қарттық оған қадір мен қасиеттен басқа ештеңе бермеді» дедім. Сонда ол «Тоқта, мен мұның сырын саған айтайын» деп былай айтып берді: «Біз кітаптарымызда біздің аймағымыздан бір пайғамбар келетіні жайлы оқыдық. Мен «Күмәнсіз ол пайғамбар мен болсам керек» деп ойлайтынмын. Білімділермен бұл мәселені сөйлестік. Олар пайғамбардың Абди Мәнаф ұлдары арасынан шығатынын айтты. Абди Мәнаф ұлдарын қанша мұқият бақылап жүрсем де, бұған Утбә бин Рәбиден басқа лайықты ешкімді байқамадым. Бірақ сен оның жасын айтқанда жасы өтіп кеткенін, келетін пайғамбардың ол емес екенін аңғардым. Өйткені қырық жастан асып кетіпті, ал оған әлі пайғамбарлық білдірілмеді». Осы әңгімеден соң арадан күндер өтті. Хазреті Мұхаммедке (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) пайғамбарлығы білдірілді. Мен сауда жасауға Йемен тарапына жолға шықтым. Умәйя бин Әби Салтқа барып жолықтым да, оған қалжыңдап «Көптен күтіп жүрген пайғамбарың жіберілді» дедім. Сонда ол маған «Ол хақ және шынайы пайғамбар. Оған мойынсұн» деді. Мен «Өзің неліктен мойынсұнбайсың?» деп сұрап едім, «Тайпамдағы әйелдерден ұяламын. Оларға үнемі «Келетін пайғамбар мен боламын» деп айтатын едім. Енді менің Абди Мәнаф ұлдарынан біреуге мойынсұнғанымды көрсе, мені жазғырады. Әй, Әбу Суфян! Өзіңді Оның алдында мойнына жіп байланған лақтай сезін және Оған бағын. Қандай бұйрық берсе де, мүлде қарсы шықпа» деп ескерді».

Риуаят етілуі бойынша, Умәйя бин Әби Салт Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) алдына келді. Аспандар мен жерлердің қалай жаратылғанын, пайғамбарлардың (алейһимуссалам) хәлдерін баяндайтын және Мұхаммед алейһиссаламды мақтаумен аяқталатын қасида оқыды. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) оған «Таха» сүресін оқыды. Умәйя бин Әби Салт мұны естіп, «Бұл адам баласының сөзі емес» деді. Бірақ «Менің бауырларым бар, олармен ақылдаспайынша ештеңе істемеймін» деді. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) «Саған обал болады, иманға кел, мұсылман бол, тура жолға түс» деді. Ол болса «Мен тез ораламын» деп түйесіне мінді де, жылдам Шамға аттанды. Жолда бір шіркеуге кірді. Онда монахтар бар еді. Оларға жағдайын айтып берді. Монахтардың бірі «Айтып берген адамыңды өз көзіңмен көрдің бе, көрсең танисың ба?» деп сұрағанында «Иә, көрдім» деп жауап берді. Сонда олар оны ішінде пайғамбарлардың (алейһимуссалам) суреттері бар бір үйге алып барды. Әр суретті оған жеке-жеке көрсетті. Хазреті Мұхаммедтің (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) суретін көргенде «Осы адам» деді. Монах Умәйяға айтты: «Саған обал, дереу кері қайт, Оған иман келтір! Ол әлемдердің Раббының Расулы. Ол соңғы пайғамбар» деді. Умәйя бин Әби Салт кері қайтып, Хижазға жетті. Ол кездері Бәдір соғысы орын алып, Құрайш тайпасының алдыңғы қатарлылары өлген болатын. Умәйя мұны естіп, «Егер Ол пайғамбар болса, өз қауымының алдыңғы қатарлыларының өлуіне жол бермес еді» деп, өлгендер туралы өлең оқып, дереу Таифқа аттанды. Ұзақ уақыт бойы сонда қалды. Бір күні ұйықтап жатқан болатын. Қарындасы қасында еді. Түсінде үйдің шатыры қақ жарылып, ішке екі ақ құстың кіргенін көрді. Құстардың бірі қарнына қонып, киімін ашты. Екіншісі «Өлетінін естіген болар» деді. «Жоқ, Аллаһу та'ала ұзақ өмір берсін» деп киімін жапты. Кейін үйдің шатырынан шығып, кетіп қалды. Үйдің төбесінде ешқандай із қалмады. Қарындасы Умәйяны оятты. Ол түсін айтып беріп, «Маған бір хабар келді. Бірақ маған айтылуына рұқсат берілмеген екен» деді. Содан соң ол Таифтан шығып, Шамға барды. Жәфнә ұлдарына барып, оларды мақтап, мадақтады. Ол құстардың тілін білетін. Бір күні олармен шарап ішіп отырған еді. Сол жерде ұшып жүрген бір қарға қарқылдады. Умәйяның реңі бозарды. «Не болды саған?» деп сұрағанда «Егер мына қарғаның сөзі рас болса, шарап кезегі маған жеткенше мен өлемін» деді. Оның айтқандары рас болып шықпау үшін бәрі шарап кезегінде асыға бастады. Шарап кезегі Умәйяның қасындағы адамға жеткен кезде Умәйя бин Әби Салт жерге құлады. Оның сыртқы киімімен үстін жауып қойды. Біраз уақыт өткен соң киімін ашып қараса, өліп қалған екен! Өлгенінен кейін мынадай өлең шумақтары естілді:

Өмір қанша ұзақ болса болсын,

Аяқталар бір күні, әрдайым асық бітуге.

Әттең, мен мұны түсінгенге дейін,

Ешкі бағушы болсам ғой тау бөктерінде.

 

• Асқалан бин Әби Ауалим әл Хумәйри хикаясы: Абдуррахман бин Ауф (радиаллаһу анһ) былай айтып берген: «Хазреті Мұхаммедтің (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) пайғамбарлығы білдірілуінен бұрын сауда жасауға Йеменге кеткен болатынмын. Асқалан бин Әби Ауалимның үйінде қонақ болдым. Ол өте кәрі, арық, құстың балапанындай болып қалған қария еді. Йеменге барған сайын оның үйінде қалатынмын. Әр барғанымда менен «Сендердің араларыңнан құрмет пен абырой иесі және діндеріңе қарсы шыққан ешкім шықпады ма?» деп сұрайтын. Мен «Жоқ» деп жауап беретінмін. Тағы бір бағанымда ол тым әлсіреп, құлағы да естімейтін болып қалған еді. Ұлдары мен немерелері оның айналасына жиналған еді. Маған «Тегіңді айт» деді, мен айтып шықтым. «Саған сондай сүйінші айтайин, ол сенің саудаңнан әлдеқайда жақсы» деді де, айта бастады: «Аллаһу та'ала сенің қауымыңнан өткен айда бір пайғамбар жіберді. Оны бүкіл жаратылыстан үстем қылып, Оған бір кітап жіберді. Ол пұттарға табынуды тыяды, ислам дініне шақырады. Хақты үгіттейді». Мен «Ол қай тайпадан?» деп сұрадым. «Хашим ұлдары тайпасынан, ал сендер оның көкесі боласыңдар. Ей, Абдуррахман! Дереу барып, Оған мойынсұн, айтқан дұрыс сөздеріне сеніп, Оған көмектес және менің мына бірнеше шумақ өлеңімді Оған жолда» деді. Ол үш шумақтың мағынасы төмендегідей:

Шексіз білім иесі Аллаһқа сенемін,

Түнді таңмен жарық қылған Аллаһқа сенемін.

Куәлік етемін, Мұсаның Раббына,

Сені Расул қылып жібергеніне.

Шапағатшым бол Раббымның алдында,

Жақсылыққа, құтылуға шақырылғанымда!

 

Тез жұмыстарымды бітіріп, Меккеге қайттым. Хазреті Әбу Бәкірмен (радиаллаһу анһ) кездесіп, Хумәйридің сөздерін айтып бердім. Ол маған «Иә, Аллаһу та'ала Мұхаммед бин Абдуллаһты (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) пайғамбар қылып жіберді. Оның алдына бар» деді. Ол кезде хазреті Мұхаммед (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) хазреті Хадишаның үйінде еді. Сонда барып, кіруге рұқсат сұрадым. Рұқсат берілген соң ішке кірдім. Мені көргенде күлімдеп «Екі қайырлы нәрсенің бірін алып келдің» деді. «Ол не?» деп сұрағанымда «Не сыйлық әкелдің, не біреудің хатын әкелдің» деді. Сол жерде отырғандарға қарап «Хумәйри – мүминдердің үстемдерінің бірі екенін біліңдер» деді. Кейін мен калима-и шаһадат айтып мұсылман болдым. Хумәйридің өлеңін оқып беріп, айтқандарын айтып бердім. Сонда Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм): «Мені растаған және иман келтірген, менің заманымда өмір сүріп, маған келген неше түрлі адамдар бар, олар шынымен де менің бауырларым және достарым» деді». Абдуррахман бин Ауф осы оқиға туралы әр түрлі өлеңдер айтқан, ол өлеңдер кітаптарда жазулы.

• Сәмхаж есімді жынның хикаясы: Ибн Мәсуд (радиаллаһу анһ) былай айтып берген: «Бір күні Расулуллаһпен (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) бірге Сафа тауына шықтық. Мүшриктер сонда жиналған екен. Әбу Жәһл де солардың арасында еді. Мүшриктер ол жақта бір пұтқа табынып жатты. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) араларына кіріп «Ей, Құрайш жамағаты! Лә илаһа иллаллаһ деп иман келтіріңдер» деді. Мұны естіген Уәлид бин Мұғира Әбу Жәһлден «Мұхаммедті масқара қылайын ба?» деп сұрады. Әбу Жәһл ант ішіп «Міндетті түрде істеуің керек» деді. Уәлид бин Мұғира әлгі пұтты мойнына тақап, Расулуллаһқа (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) қарады да «Ей, Мұхаммед! Сен «Менің Раббым күре тамырымнан да жақын» дейсің ғой, міне, менің құдайым да мойнымда. Сенің құдайың қайда екен?» деді. Кейін пұтты жерге қойды. Құрайштың мүшриктері пұтқа сәжде жасады. Пұтқа «Ей, құдайымыз, бізге көмектес, Мұхаммедті өлтірейік» деп жалбарынды. Сол сәтте пұттың ішінен Расулуллаһқа (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) қарсы бірнеше шумақ өлең және ислам халқын жамандаған сөздер естілді. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) ол жақтан кетіп қалды». Ибн Мәсуд (радиаллаһу анһ) айтады: «Мен де Расулуллаһпен бірге қайттым да «Ата-анам сізге пида болсын, йа, Расулаллаһ! Әлгі пұттан шыққан дауыстарды естідіңіз бе?» деп сұрадым. Пайғамбарымыз: «Иә, естідім. Ол – шайтан, пұттардың ішіне кіріп алып, халықты пайғамбарларды өлтіруге ынталандырады. Пайғамбарларды жамандайтын және оларға тіл тигізетін шайтандардың Аллаһу та'ала тез көзін құртады» деп жауап берді. Осы оқиғадан үш күн өткен соң Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) алдында отырған едім. Біреу келіп «Ассаламу алейкә йа Мұхаммад» деп сәлем берді. Біз оның сөзін естідік, бірақ өзін көре алмадық. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) одан «Аспан халқынансың ба?» деп сұрады. Ол «Жоқ» деп жауаптады. «Жынсың ба?» деген сұрағына «Иә» деп жауап берді. «Не үшін келдің?» деп сұрағанында «Мен ғайып болған едім, маған Аллаһу та'аланың Расулын бір шайтан жамандап қорлады деген хабар келді. Мен сол шайтанды іздеп жүрген едім, Сафа тауының маңындағы бір жерде тауып алдым да, оны қылышпен өлтірдім. Оны сізден аулақ қылдым, йа, Расулаллаһ!» деді. Сөзін жалғастырып: «Ертең Сафа тауына достарыңызбен бірге келіңіз, сіздерді қуантамын» деді. Расулуллаһ одан есімін сұрады. Ол «Сәмхаж» дегенінде «Саған бұдан жақсырақ есім беруімді қалайсың ба?» деп сұрады. Жын «Қандай есім, йа, Расулаллаһ?» дегенінде «Саған Абдуллаһ есімін бердім» деді. Бұдан кейін жын кетіп қалды.

Абдуллаһ ибн Мәсуд (радиаллаһу анһ) айтады: «Маған сол түннен ұзақ түн болмады. Таңертең Расулуллаһпен (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) бірге Сафа тауына бардық. Мүшриктер сонда жиналған екен. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) араларына кіріп «Ей, Құрайштықтар! Лә илаһа иллаллаһ деңдер» деді. Мүшриктер қайтадан әлгі пұттың алдына барып, сәждеге жығылды да, пұтқа жалбарына бастады. Бүгін өткендегідей қайталана ма деп қорықтым. Сол сәтте пұттың ішінен бір дауыс шықты. «Мен Абдуллаһ бин Хаяримын! Пәк пайғамбарды жамандаған араңдатушы шайтанды өлтірдім» деген еді. Мүшриктер пұттан бұл дауыстарды естігенде пұтты балағаттап, «Біз табынған пұтымыз сен емес. Мұхаммед саған сиқыр жасады. Кеше Оны жамандаған едің, ал қазір мақтап жатырсың» десті. Кейін пұтты жерге құлатып, тас-талғанын шығарды. Содан соң Расулуллаһқа (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) жабылып кетті. Оның мүбәрәк маңдайын қанатты. Сол сәтте мүшриктердің арасынан қолында темір таяғы бар бір қария шықты. «Ей, құрайш халқы, естуімше Мұхаммед сендерден күштірек екен. Мені Оған апарыңдар, мына таяқты қарнына тығайын» деді. Ұрмақшы болып қолын көтергенінде қолы қурап, ауада асылып қалды. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) ол малғұнның зиянынан құтылды.

• Александриялық епископтың хикаясы: Муғира бин Шубә (радиаллаһу анһ) былай айтып берген: «Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) пайғамбарлығы білдірілген кездері сауда жасауға бір керуенмен Таифтан Александрияға бардым. Онда бір епископ [христиан дін адамы] бар еді. Ол адам көп ғибадат ететін. Халық ауруларын айықтыру үшін оған алып келетін еді. Одан «Әлі жіберілмеген пайғамбар қалды ма?» деп сұрадым. Ол «Иә, хатәм-ул әнбия бар. Оның Иса алейһиссаламмен арасындағы уақыт көп емес. Ол соңғы пайғамбар, ол ұзын бойлы да, аласа бойлы да емес. Қара реңді де, ақ реңді де емес. Көздерінде қызғылттық бар. Шашын өсіреді, қылыш асынады. Ешкімнен қорықпайды, соғысқа қатысады. Сахабалары Оған жанын пида етеді. Оны өз ата-анасынан және бала-шағасынан артық жақсы көреді. Ыстық жерден шығады. Бір харамнан (киелі жерден) басқа харамға хижрет етеді (көшеді). Құрғақ жерге орналасады. Ибраһим алейһиссаламның дініне бейімделеді» деді». Муғира бин Шубә (радиаллаһу анһ) былай сөзін жалғастырды: «Епископтан Ол пайғамбар туралы тағы біраз айтып беруін сұрадым. Былай айтып берді: «Ол пайғамбар беліне изар (белбеу) байлайды. Әр пайғамбар тек өз қауымына ғана жіберілген. Ол бүкіл адамзатқа және жындарға жіберілді. Жер жүзінің барлық жері Оған мешіт қылынды. Ол су таба алмаған кезінде тәйәммум алып намаз оқиды». Одан бұларды естіген соң Александриядағы кірген әр шіркеудің епископтарынан Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) сипаттарын, өмір сүру салтын, көрінісін, мінез-құлқын сұрадым және бәрін толықтай есіме сақтап алдым. Мәдинаға қайтқанымда бәрін Расулуллаһқа (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) айтып бердім. Оған бұл ұнап, «Сахабаларға да (радиаллаһу анһум әжмаин) айтып бер» деді. Мен күндер бойы топ-топ сахабаларға айтып бердім.

• Хазреті Омардың (радиаллаһу анһ) мұсылман болу хикаясы: Әмир-ул мүминин Омар бин Хаттаб (радиаллаһу анһ) былай айтып берген: «Бір күні Әбу Жәһл және Шәйбәмен бірге отырған едік. Әбу Жәһл орнынан тұрып «Ей, Құрайш қауымы! Мұхаммед сендердің құдайларыңды жамандап жүр. Сендерді ақылсыз және надан дейді. Аталарың тозақта дейді. Кімде-кім Мұхаммедті өлтірсе, оған жүз қызыл жүнді және жүз қара жүнді түйе әрі мың өлшем күміс беремін» деп айқайлады. Мұны естіген соң мен атып тұрып «Ей, Әбәл Хакем! Айтқан сөзіңде тұрасың ба?» деп сұрадым. «Иә, бірден беремін» деген соң «Лат пен узза пұттарының хаққы үшін бұл істі мен атқарамын» дедім. Сонда ол мені қолымнан жетектеп қағбаның қасындағы хубәл пұтының алдына апарды да, хубәлді маған куә қылды. Ол бүкіл пұттардың ең үлкені еді. Ол кездері мүшриктер сапарға немесе соғысқа шығатын болса, бейбіт келісім жасайтын немесе неке қиятын болса, хубәл пұтының алдына барып, хубәлмен ақылдасып, оны куә қылатын еді. Мен қылыш асынып хазреті Расулуллаһты (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) іздеуге шықтым. Бір жерге барғанымда бір қозыны сойып жатқан адамдарды көрдім. Сонда біраз қарап тұрдым. Қозының ішінен бір дауыс естіліп «Қандай жақсы, қандай мүбәрәк іс, бір адам жоғары дауыспен және анық сөзбен халықты «Аллаһ бір, Мұхаммед алейһиссалам Оның пайғамбары» деп иманға шақыруда!» деген еді. Мен бірден өз-өзіме «Бұл сөздер саған айтылды» дедім. Ол жерден кеткенімде бір қой отарына кезіктім. Қойлардың арасынан да дәл осыларды айтып жатқан дауыс естіліп жатты. Өз-өзіме «Ант етемін, бұл сөздер менен өзгесіне айтылып жатқан жоқ» деп ол жерден де кеттім. Димад деген пұттың қасынан өтіп бара жаттым. Пұттың ішінен бір дауыс мына өлең шумақтарын оқып жатқан еді, мағынасы төмендегідей:

Пайғамбарлығы жария болғанда адал Мұхаммедтің,

Жалғыз Аллаһқа табынып, димад пұтын тастаңдар.

Ол пайғамбарларға мұрагер болған кісі,

Мәриәм ұлы Исадан соң Құрайштан шыққан пайғамбар,

Бұрын димад және басқа пұттарға табынғандар,

«Әттең босқа табындық оларға» дейді.

Йа, Әба Хафс [Омар (радиаллаһу анһ)], сабыр ет, сен де сондай адамсың,

Саған Ади ұлы абыройынан басқа абырой нәсіп болады.

Қолыңмен және тіліңмен көп көмек бересің,

Еш асықпа, сен Оның дініне кіресің.

 

Бұдан кейін бұл сөздердің маған айтылып жатқанын нақты түсіндім. Қарындасымның үйіне бардым. Хаббаб бин Әрат (радиаллаһу анһ) және қарындасымның күйеуі Саид бин Зәйд (радиаллаһу анһ) сонда еді. Олар менің қылыш асынып келгенімді көріп қорықты. Мен «Қорықпаңдар» дедім. Сонда Хаббаб маған «Ей, Омар, мұсылман бол, обал болмасын» деді. Мен су сұрадым, су әкеп берді. Дәрет алдым да, хазреті Расулуллаһтың (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) қайда екенін сұрап едім, «Әркам бин Әби Әркамның үйінде» деді. Дереу сонда бардым. Есікті қақтым, Хамза (радиаллаһу анһ) сыртқа шықты. Менің қылыш асынып келгенімді көріп, маған айқайлай бастады. Ол айбатты кісі болатын. Мен де оған айқайладым. Сол кезде Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) сыртқа шықты. Маған қарап, мұсылман болу үшін келгенімді түсініп, «Аллаһу та'ала саған жасаған дұғамды қабыл етті. Ей, Омар! Мұсылман бол» деді. Мен «Әшһәду әллә илаһа иллаллаһ уә әшһәду әннәка расулуллаһ» деп мұсылман болдым. Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) және сахабалар қатты қуанды. Ол күні менімен мұсылмандардың саны қырыққа жетті. Аллаһу та'ала [«Әнфал» сүресінің 64-ші аятында] «Ей, пайғамбарым! Саған Аллаһ және сенің жолыңмен жүретін мүминдер жетеді!» деді. Расулуллаһқа (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) «Аллаһ хаққы үшін сыртқа шығайық. Мүшриктер бізге ештеңе істей алмайды» дедім. Сөйтіп бәріміз сыртқа шықтық. Тәкбір айттық, мүшриктер естіді. Хазреті Расулуллаһ (саллаллаһу алейһи уәсәлләм) қағбаны тауаф етті. Бұл оқиғадан кейін мүшриктермен қақтығысып тұрдық. Соңында Аллаһу та'ала бізді толық жеңіске жеткізді.